Eetstoornissen in de media

Er zijn regelmatig programma’s en films op televisie of artikelen in tijdschriften waarin mensen met een eetstoornis hun worsteling delen. Allereerst wil ik benadrukken dat ik iedereen die hieraan meewerkt en naast kwetsbaarheid ook moed toont, zeer bewonder. Maar ik wil ook een tegengeluid laten horen. De manier waarop eetstoornissen gerepresenteerd worden lijkt soms teveel op sensatietelevisie. Wat is het doel van programma’s zoals ‘Anorexia Eetclub’ en films als ‘To the bone’?

Het is aan de ene kant goed dat er meer bekendheid komt over eetstoornissen en de ontwrichtende werking daarvan, maar het kan ook een gevaarlijke trigger zijn voor kwetsbare individuen. Door het noemen van laagste gewichten en door het tonen van foto’s van magere lichamen wordt ten eerste de onjuiste boodschap verspreid dat er pas sprake is van een eetstoornis als je aan deze ‘vereisten’ voldoet.  De boodschap wordt namelijk: ‘Oh, hij of zij woog zo weinig, nou dan valt het bij mij wel mee en dus heb ik geen hulp nodig’ of ‘Mijn ribben kan ik nog niet tellen dus ik moet nog meer afvallen’. Individuen die onbewust lijden aan een eetstoornis worden juist door dit soort beelden en cijfers aangemoedigd om hiernaar te streven.

Een eetstoornis is een ernstige psychische ziekte en het hebben van extreme uiterlijke kenmerken zegt weinig over de ernst van de ziekte. Door de nadruk te leggen op lage gewichten, dunne lichamen en uiterlijke symptomen wordt voorbijgegaan aan de vele psychische, veelal onzichtbare, kenmerken van een eetstoornis. De realiteit is dat het grootste deel van de eetstoornissen onzichtbare sluipmoordenaars zijn. Er wordt in de media weinig aandacht besteed aan de dieperliggende oorzaken en aanleidingen van het ontstaan van een eetstoornis die veel meer omvatten dan de angst om aan te komen. Lees hier meer over de oorzaken van een eetstoornis. Zolang de nadruk blijft liggen bij uiterlijke extremiteiten en oppervlakkige eetstoornis symptomen blijft de realiteit onzichtbaar en kan dit schadelijk zijn voor een deel van de kijkers.

Deze discussie is niet nieuw en de vraag blijft welk effect dit soort media heeft. Voor mensen die niet gevoelig zijn voor het ontwikkelen van een eetstoornis zal het waarschijnlijk geen trigger zijn. Draait het dan alleen om sensatietelevisie en kijkcijfers? En hoe groot is de groep kijkers die geschaad wordt door dit soort programma’s? Wegen de kijkcijfers dan op tegen de kijkers die er onder lijden? Daarnaast bestaat er waarschijnlijk ook een groep kijkers die zich gesteund voelen door dergelijke programma’s. Hiervoor is het echter niet nodig om de extreme beelden en getallen te laten zien, deze groep zal zich herkennen in het onderliggende verhaal van de ander en motivatie halen uit het herstelproces. Als programmamakers zich op dit doel richten en de sensatietelevisie erbuiten houden zouden er meer kijkers geholpen worden in hun proces naar herstel.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s